OFERTA >> GRUBOŚĆ MATERIAŁU

Grubościomierz ultradźwiękowy (ang. ultrasonic thickness gauge) – zegarowy lub elektroniczny przyrząd pomiarowy służący do nieniszczącego badania grubości materiałów za pomocą fal ultradźwiękowych.

Grubościomierz ultradźwiękowy dokonuje pomiaru prędkości rozchodzenia się fali ultradźwiękowej w danym materiale, a następnie przelicza tę wartość na grubość materiału w mm według określonego wzoru matematycznego. Aby pomiar był rzetelny i dokładny w badanym materiale nie mogą występować niejednorodności, w rodzaju pęcherzyków powietrza, oczek węgla itp. Obecnie w grubościomierzach ultradźwiękowych (produkowanych wyłącznie w wersji elektronicznej) wykorzystywane są (w zależności od modelu) trzy tryby pomiarowe:

   1. tryb Puls-Echo lub Interface-Echo (tryb echa pojedynczego) – tryb standardowy; przy jego zastosowaniu można mierzyć grubość wszystkich jednorodnych materiałów, które nie są pokryte powłoką ochronną lub warstwą korozyjną,

   2. tryb Echo-Echo (tryb echa wielokrotnego) – tryb umożliwiający pomiar grubości materiału pokrytego powłoka ochronną lub warstwą korozyjną z pominięciem grubości pokrycia; wykorzystywane jest wielokrotne echo fali ultradźwiękowej (fala odbita zarówno od dolnej granicy pokrycia, jak i od dolnej granicy materiału podkładowego),

   3. tryb Trough-Paint (tryb "przez farbę") – tryb umożliwiający pomiar grubości materiału pokrytego powłoka ochronną lub warstwą korozyjną z pominięciem grubości pokrycia; wykorzystywane jest matematyczne odliczenie grubości pokrycia.

Pierwszy na świecie grubościomierz ultradźwiękowy (pierwotnie ze wskaźnikiem zegarowym) został opracowany, skonstruowany i wyprodukowany w Polsce, w roku 1967, przez zespół technologów z Urzędu Dozoru Technicznego w Katowicach pod kierownictwem mgr inż. Wernera Sobka. Niedługo potem – na podstawie informacji technicznych uzyskanych z Polski – grubościomierz ultradźwiękowy został wyprodukowany przez niemiecką firmę Krautkramer, która upowszechniła ten polski wynalazek na światowych rynkach.